Malesef Başlıksız!

Geçenlerde biten bir kitabımın ardından Kadıköy’e inemediğimden Mehmet Akif’ in hayatı ve şiirlerine tekrar göz atmak istedim. Özellikle içinde bulunduğumuz,  beton enkazlarının altında görülen minicik parmakların sayılarının her dakika  artmasına Avrupa’nın önde gelen devletleri tarafından dile getirilen nefs-i müdafaa(!) yakıştırması, işlerine gelince son derece iyi(!) ve fazla kullanan fakat bu dramı esgeçen sözde demokratik devletlerinin söylemediği “soykırım” kelimesini hafızalarından silmiş olmaları, aynı durumun Hristiyan bir halkın başına gelmesi durumunda 3. Dünya Savaşı’nı çıkaracak yeterince eylem bulunmasına rağmen bu vahşette “bekleme” konumuna geçen devletlerin hiçbirşey yapmayıp masum halkı kurtarma konusundaki  isteksizliği, müslüman ülkelerin başlarına böyle felaketler geldiğinde bir olamama ve yardımlaşamaması, eskiden Osmanlı İmparatorluğu’ nun yerine getirdiği müslüman devletleri koruma-kollama görevinin ondan sonra boş kalması, bugün ortadoğuda Filistin’in başına gelenlerin gelecekte yeterince her açıdan güçlenememiz durumunda sebep ne olursa olsun (ki genelde sudan sebepler olur) bizimde başımıza gelebileceği korkusu gibi hiç de iç açıcı olmayan gündem konularının arasında Mehmet Akif seçimi en doğru olanıymış. Öyle eserleri var ki yaklaşık 90 yıl öncesinde yazdığı şiir günümüzü tanımlamadaki en büyük kaynak olabiliyor. Ben onları merak edip sizin okumanız için esgeçerken İstiklal Şairimizin ilk Safahat’ın başında söylediği “Benim bütün eserlerim, aczimin gözyaşlarıdır” sözüyle birlikte önsözü yerine yazdığı on mısralık şiirine değinmek istiyorum:

Bana sor sevgili kâri’, sana ben söyleyeyim,
Ne hüviyyette şu karşında duran eş’ârım:
Bir yığın söz ki, samîmiyyeti ancak hüneri;
Ne tasannu’ bilirim, çünkü, ne san’atkârım.
Şi’r için “gözyaşı” derler; onu bilmem, yalnız,
Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!
Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!
Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.

Mehmet Akif Ersoy

İnsan sindirerek okuyunca önsözü dahi ağır geliyor değil mi?