“Ölü Ozanlar Derneği” filmini izleyenler, hatırlarlar. Profesör Keating, öğrencilerinden birine şiir kitabındaki ilk dörtlüğü okumasını söyler. Öğrenci okumaya başlar;
“Henüz vaktin varken tomurcuklarını topla. Zaman hala uçup gidiyor. Ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüp, yok olabiliyor”..
Profesör Keating, henüz vaktin varken tomurcukları topla, bu duygunun Latince ifadesi, Carpe Diem. Carpe Diem’in ne demek olduğunu biliyormusunuz?” der. Bir öğrenci “yaşadığın günü kavra” diye cevap verir.
Keating şairin neden böyle dediğinin cevabını şöyle verir:”Hepimiz solucan yemi olacağız arkadaşlar! buna ister inanın ister inanmayın ama bir gün hepimiz nefes alamayı keserek, öleceğiz” diyerek verir.
Sonra öğrencilerine, kendilerinden önce aynı okulda okumuş öğrencilerin bulunduğu eski bir fotografı, göstererek şunları söyler: Read the rest of this entry ?
